|
[ Fragment - OMG ik ben zwanger ]
Gio pakte een tas van onder het bed en liep steeds heen en weer van de andere kamer waar onze kledingkast stond naar onze slaapkamer om kleren in de tas te doen. Want hij kon niet gewoon de tas meenemen naar de andere kamer -_-. Hij moest laten zien dat ie wegging, en ik moest er iets van zeggen maar dat deed ik niet, ik deed het geluid van de tv harder en ging weer liggen. Mijn buik deed pijn en voelde heel hard aan.
Hij ging steeds luidruchtiger zijn tas inpakken, slaan met de deur van de kast, overdreven lawaaiig heen en weer lopen, kleding in zijn tas smijten, heel diep zuchten... Ik deed of ik dom was en deed de tv nog iets harder. Het werd bijna komisch en ik begon te lachen.
‘WAT?!’ vroeg hij boos.
‘Dit is echt te kinderachtig voor woorden. Moet ik nou vragen wat je gaat doen en waar je heen gaat en smeken dat je blijft, omdat ik niet alleen wil zijn?’ vroeg ik.
‘Alsof het jou nog wat kan schelen waar ik heen ga of wat ik doe,’ zei hij en ging heel zielig kijken.
Oh ja, gaan we dit weer krijgen, dacht ik.
‘Denk je dat ik het leuk vind dat jij altijd alles moet betalen, denk je dat ik wil dat het zo gaat?’ begon ie. Ik vroeg me af of hij nu binnen vijf minuten aan het huilen zou zijn of dat hij weer boos zou worden en weggaan. Het kon allebei de kanten op, wist ik uit ervaring.
‘Doe er dan wat aan,’ zei ik en bleef naar de tv kijken.
‘Wat dan? Ik heb me overal ingeschreven, maar niemand belt terug,’ zei hij.
‘Misschien moet je erheen gaan en blijven zeuren. Vraag desnoods een uitkering aan en zeg dat je een kind krijgt en ervoor moet zorgen. Je hebt ook een uitkering dat je vrijwilligerswerk doet en aan het eind van de maand je geld krijgt, dan doe je ook nog iets nuttigs, en misschien krijg je van daaruit wel een baan. Maar al die dingen wil jij niet,’ zei ik rustig. ‘Dus kom niet bij mij met wat moet ik doen, ik heb je genoeg opties en keuzes gegeven, en voor mij houdt het nu op. Je ziet maar hoe je het doet, maar ik ga niet alleen voor dit kind zorgen en betalen,’ zei ik. ‘En kan je nu weggaan, ik wil film kijken, en als je het weekend wegblijft, kom dan op tijd terug zondag, want maandagochtend moeten we naar het ziekenhuis.’ Ik keek weer naar de tv.
‘Je kan toch alleen naar het ziekenhuis,’ zei hij.
Ik keek hem aan en ik wist niet wat ik nog moest zeggen.
‘Ga je nou echt huilen ja?’ vroeg hij verveeld.
Ik had het zelf niet eens door, maar blijkbaar had ik tranen in mijn ogen gekregen. ‘Ga gewoon weg, laat me met rust, ik heb hier geen zin meer in,’ zei ik, en merkte nu zelf ook dat ik moest huilen.
Gio zuchtte geërgerd.
‘Waarom zucht je, ik snap je gewoon niet, het boeit je gewoon helemaal niet, ik krijg een kind met jou hoor, en je wil niet eens mee naar een echo of naar de psycholoog. Je bent altijd weg, terwijl je weet dat ik dat haat, en in plaats van dat je er gewoon voor me bent, of me gewoon vasthoudt en zegt dat het goed komt of whatever, moet ik foto’s vinden van een halfnaakt wijf die je had verstopt,’ zei ik verdrietig.
‘Wat hebben die foto’s er nou mee te maken?’ vroeg hij.
Ik schudde alleen mijn hoofd en veegde mijn tranen af met een handdoek die over het bed hing.
‘Ach, ga huilen of zo,’ zei hij en liep weg met de tas in zijn hand. Ik hoorde hem van de trap stormen en de voordeur met een knal dichttrekken. Hij was weg. Ik zuchtte een paar keer en wreef over mijn harde buik. ‘Ik heb hem niet nodig, ik heb hem niet nodig, ik heb hem niet nodig,’ zei ik steeds tegen mezelf, en mijn hoofd wist dat het waar was, maar mijn gevoel leek het er totaal niet mee eens, ondanks alles.
|
•
•
•
•
•
•
•
